Wil jij weten hoe Zwolse studenten omgaan met eenzaamheid en welke oplossingen er zijn? Check dan Student in Zwolle, een samenwerking met De Stentor.
“Het is een soort put waar je maar niet uitgeraakt’’
“Het is een soort put waar je maar niet uitgeraakt’’

“Het is een soort put waar je maar niet uitgeraakt’’

Vanaf haar 10e tot haar 21e was de Brabantse Maaike ten Hove eenzaam. In de coronacrisis werden meer jongeren eenzaam, maar Maaike kende dit gevoel al ver voor deze crisis. Dit is het verhaal van Maaike, over de vele dieptepunten in haar leven, maar ook over de enkele hoogtepunten.

Het is mei 2018, Maaike heeft net zoals al haar klasgenoten eindexamen. Haar laatste examen is net achter de rug, ze ziet hoe al haar klasgenoten lachend en pratend de examenzaal verlaten. Maaike loopt zoals altijd alleen en vrijwel emotieloos de zaal uit. De enige die haar wel ziet is de conciërge die haar een fijne vakantie en een mooie toekomst wenst. Maaike glimlacht en loopt dan de zaal uit. Buiten bij de fietsen hoort ze een aantal jongens praten over hun examenreis naar Cherso volgende week, Maaike zelf weet niet zo goed wat ze gaat doen. Ze heeft geen vrienden om mee op vakantie te gaan en geen toekomstplan. Daarom neemt ze een tussenjaar. ‘’Na zeven jaar havo is dit mijn toppunt van mijn eenzaamheid geweest. Het is een soort put waar je maar niet uitgeraakt. Maar niemand kan zijn hele leven eenzaam blijven toch?’’

De eenzaamheid van Maaike begon in groep 6 op de basisschool. Of zoals Maaike zelf zegt: “Toen had ik door dat ik best eenzaam was.’’ Met touwtjespringen staat Maaike aan de kant. Vragen of ze ook mee mag doen durft ze niet, ‘’er zal vast wel een reden zijn waarom ze mij niet kiezen’’, denkt ze. Met terugwerkende kracht was groep 6 vreselijk voor Maaike. Ze kon geen vrienden maken en hoorde er niet bij. ‘’Zelfs als kind van 10 ga je dan aan jezelf twijfelen, ik werd heel erg onzeker.’’ Door die onzekerheid voelt Maaike zich haar hele basisschooltijd eenzaam, met gymnastiek wordt ze nog weleens in groepjes ingedeeld, maar buiten schooltijd is ze altijd alleen.

Ze hoopt op de middelbare school een nieuwe start te kunnen maken. Ze zegt zelf dat ze enorm onzeker naar de middelbare school ging. Voor haar gevoel merkten haar klasgenootjes dat snel op. Ze kreeg al snel de bijnaam ‘’de stille’’. Als meisje van twaalf was dat vreselijk, hierdoor zonderde Maaike zich in de brugklas al snel af: “Ik merkte al snel dat ik er niet bijhoorde, iedereen ging om met de populaire groep, ik was allesbehalve populair.’’ In havo 3 veranderde de situatie, Maaike kwam bij een meisje dat haar wel zag staan. ‘’We werden al snel vriendinnen en deden veel dingen samen. Het voelde zo fijn om eindelijk een vriendinnetje te hebben.’’ Maaike wordt vrolijk wakker, haar ouders zien haar ook opfleuren, totdat haar vriendinnetje ging verhuizen. Vanaf havo 4 begint alles weer opnieuw.

Na haar eindexamen neemt ze een tussenjaar. Ze is dan 20 jaar oud. Ze besluit te gaan reizen, achteraf de beste keuze in haar leven volgens Maaike. 31 augustus is het zover, na een zomervakantie werken op een vakantiepark vertrekt ze naar Azië, helemaal alleen. Een van haar bestemmingen is Bali. Ze slaapt in een hostel met nog meer toeristen. Voor het eerst in haar leven voelt ze zich onderdeel van een groep. Mensen veroordelen haar niet en lachen en praten met haar. Maaike reist daarna nog door naar China en Japan, maar de ervaring op Bali is enorm waardevol voor haar. Maaike voelde zich eindelijk onderdeel van een groep.

Eenmaal terug in Nederland voelt Maaike zich een ander mens. Ze besluit te gaan kijken naar een studie voor volgend jaar. Het liefst ergens anders dan in Brabant, de nieuwe omgeving van Bali is haar zo goed bevallen dat ze graag weer in een nieuwe omgeving terecht komt. Ze besluit Fysiotherapie te gaan studeren in Utrecht, haar vader heeft deze studie ook gedaan en Maaike vind fysiotherapie ook leuk. Ze besluit op kamers te gaan, ook al vindt ze dat best wel spannend. Ze heeft zichzelf aangemeld voor de introweek, om zo alvast haar nieuwe studiegenoten te leren kennen.

Op het introkamp van haar studie merkt Maaike dat het niet uitmaakt waar iedereen vandaan komt of hoe iedereen is, ze hoort erbij. Ze voelt zich weer de Maaike op Bali. Maaike heeft het ontzettend naar haar zin, ze lacht en ze geniet zichtbaar van haar tijd met haar studiegenoten. Eenzaamheid is ver te zoeken op dit moment. De week erna maakt ze haar intrek in haar studentenkamer, samen met drie andere huisgenootjes. Ook door haar huisgenoten wordt ze gelijk opgenomen in de groep, Maaike gaat lachend door het leven.

Anno 2022 zit ze inmiddels in haar laatste jaar van haar studie. Door haar stage heeft ze al werk in de fysiotherapie. Ze woont nog steeds met dezelfde huisgenootjes met wie ze elk jaar op vakantie gaat. Voor mensen die net als haarzelf al een lange tijd kampen met eenzaamheid heeft Maaike de volgende boodschap: ‘’Probeer hoe moeilijk het ook is de schuld niet bij jezelf te zoeken, probeer positief te blijven. Stap vooral uit je eigen bubbel, doe iets wat je normaal nooit zult doen. Ga bijvoorbeeld op reis zoals ik, of ga in een andere stad wonen. Ik weet dat het nu onmogelijk voelt om zo’n stap te zetten, maar mij heeft het enorm geholpen.’’